اوبه من دل سپردوبجزرنج/ کی شدازعشق من حاصل او/ باغروری که چشم مرابست/ پانهادم بروی دل او/

من به اورنج واندوه دادم/ من به خاک سیاهش نشاندم/ وای برمن،خدایا،خدایا/ من به آغوش گورش کشاندم/

درسکوت لبم ناله پیچید/ شعله شمع مستانه لرزید/ چشم من ازتیرگیها/ قطره اشکی درآن چشم ها دید/

همچوطفلی پشیمان دویدم/ تاکه درپایش افتم خاری/ تابگویم دیوانه بودم/ میتوانی به من رحمت اری

دامنم شمع راسرنگون کرد/ چشم هادرسیاهی فرورفت/ ناله کردم مرو،صبرکن،صبر/ لیکن اورفت،بی گفتگو رفت/

ای کاش میشد غرور دیگه معنا نداشت حتی دیگه رد پایی هم از خودش جا نمیذاشت