هر دو ساکت بودیم، هر یک منتظر دیگری تا سخن بگوید، اما در میان دو روح، تنها وسیله فهمیدن، کلام نیست. حجاهایی که از لب ها و دهان ها می آیند نیستند که دل ها را به هم نزدیک میکنند.

چیزی بزرگتر و خالص تر از آنچه زبان اظهار می کند نیز وجود دارد.

سکوت، روح های ما را روشن می کند، در گوش دل هامان نجوا می کند و آنها را با هم مأنوس می سازد.

سکوت، از خود جدامان می کند، ما را در سپهر جان گردش می دهد و به ملکوت نزدیکتر می سازد.

سکوت، این احساس را در ما بر می انگیزد که کالبد ما چیزی جز زندانِ روح ما نیست و دنیا، صرفآ تبعیدگاهِ جان است.

خوشا به حال مردم با صفا